Aktualizacja 2025-12-26
Pożegnanie z górami.
Nadszedł czas.
Już nie pójdę w te moje ulubione miejsca tam, gdzie niejednokrotnie drzewa dotykają swoimi czubkami podstawy chmur.
W moje ulubione Beskidy.
Nie odwiedzę tych zakątków, które ostatni raz widziałem w poprzednim wieku. Cieszę się, że byłem nie tak dawno w innych miejscach, gdzie w młodości hasałem z radością w sercu po szczytach gór.
Teraz już widzę tamte miejsca, tylko zadzierając głowę do góry.
Już nie pójdę w te moje ulubione miejsca tam, gdzie niejednokrotnie drzewa dotykają swoimi czubkami podstawy chmur.
W moje ulubione Beskidy.
Nie odwiedzę tych zakątków, które ostatni raz widziałem w poprzednim wieku. Cieszę się, że byłem nie tak dawno w innych miejscach, gdzie w młodości hasałem z radością w sercu po szczytach gór.
Teraz już widzę tamte miejsca, tylko zadzierając głowę do góry.
Pozostają już tylko wspomnienia.
Takich podróży, w których z przygodnymi ludźmi umilało się czas rozmową i opowiadaniami zakończonymi serdecznym pożegnaniem. Tych, w których będąc z grupą przyjaciół, umilało się czas przejazdu grą na gitarze i cichym śpiewem.
Tych zachodów słońca, które uciszały świat, okrywając okolicę nieprzeniknioną ciemnością. Tych dróg do schroniska, gdzie trasę można było tylko usłyszeć po odgłosie butów, a nieoczekiwanego spotkania z drzewem pilnowały wyciągnięte do przodu ręce.
Takich podróży, w których z przygodnymi ludźmi umilało się czas rozmową i opowiadaniami zakończonymi serdecznym pożegnaniem. Tych, w których będąc z grupą przyjaciół, umilało się czas przejazdu grą na gitarze i cichym śpiewem.
Tych zachodów słońca, które uciszały świat, okrywając okolicę nieprzeniknioną ciemnością. Tych dróg do schroniska, gdzie trasę można było tylko usłyszeć po odgłosie butów, a nieoczekiwanego spotkania z drzewem pilnowały wyciągnięte do przodu ręce.
Tych pobytów w chatkach i bazach namiotowych, w których młodzieńcza energia wybuchała salwami radości życia, a wieczorne ogniska, swym blaskiem i śpiewem towarzyszy przywoływały świt.
W których świt budził uczucie smutku, że już czas, czas odejść z miłego noclegu, pożegnać nocującą brać, po to by za chwilę otulająca wokół przyroda rozbudziła radość wędrowania.
Takich spotkań na szlaku, które czasami przeradzały się w przyjaźń, a długa, nużąca droga przez las mijała jak mgnienie oka.
Takich spotkań na szlaku, które czasami przeradzały się w przyjaźń, a długa, nużąca droga przez las mijała jak mgnienie oka.
Tych samotnych dróg, nieraz nużących, które wywoływały nieograniczoną potrzebę rozmowy z przygodnymi turystami. Pełne przemyśleń i nieraz dziwacznych pomysłów.
Takich, które nużącą drogę przez las wynagradzały pięknymi polanami, niejednokrotnie obfitującymi w przydrożne kusicielki, które swymi owocami, barwiły wargi i ręce.
Tych dróg, w których słota, z początkowej ostrożności podróżnego przechodziła w spokój przemoczonych butów i odzieży. Gdzie już nie trzeba było obchodzić kałuż i błot,
omijać wysokich traw, bo nic by to nie pomogło.
Takich, których horyzont, a później najbliższą przestrzeń otaczała mgła, niejednokrotnie rosząc twarz i tylko cisza, odgłos własnych butów i wyraźnie słyszany własny oddech.
Tych mgieł, które czasami rozpędzane wiatrem odsłaniały dalszą okolicę tworząc niesamowite pejzaże.
W końcu tych panoram, ze szczytów i hal, rozpościerających się szeroko i daleko. Nie zobaczę już, chyba że tylko na zdjęciach.
Tych mgieł, które czasami rozpędzane wiatrem odsłaniały dalszą okolicę tworząc niesamowite pejzaże.
W końcu tych panoram, ze szczytów i hal, rozpościerających się szeroko i daleko. Nie zobaczę już, chyba że tylko na zdjęciach.
Kiedyś ktoś zaśpiewał: „nie dla mnie już sznur samochodów” - Ja mogę powiedzieć tak samo o tych zalesionych wzniesieniach w których niczym łaty, występują zielone placki często porośnięte borowinami.
A zespół Raz Do Roku w piosence „Moje góry łaskawe” śpiewa: „Moje góry łaskawe dajcie mi święty spokój, niechaj żyję tu z wami a potem umrę” - tak one umierają we mnie.
A zespół Raz Do Roku w piosence „Moje góry łaskawe” śpiewa: „Moje góry łaskawe dajcie mi święty spokój, niechaj żyję tu z wami a potem umrę” - tak one umierają we mnie.
Żegnajcie już.
Zostały już tylko wspomnienia, które nieubłaganie upływający czas, powoli zacznie zacierać.
Niech te spisane wspomnienia przedłużą pamięć tego górskiego poczucia wolności i niezależności.
Gorc, baza namiotowa pod Gorcem i Gorcstok to idealnie do siebie pasują. 
Ustroń. Czyżby to już koniec ? 
Pasmo Jaworzyny
Gorce kolejny raz, tym razem prawie zapomniane wspomnienia. 
Gorce. Nowo poznane miejsca. 
Prawie zapomniane wspomnienia - Gorc
Młodość, radość istnienia i przestrzenie. Miejsca spotkań młodych ludzi, gitara, śpiew i rozmowy po świt. Samotność na szlaku i wszech otaczająca przyroda.
Byłem tam i czułem to, choć nie do końca zdawałem sobie z tego sprawę. Teraz patrzę inaczej, dopiero teraz to rozumiem.
Obecna wycieczka odświeżyła dawne wspomniena.
Zerknąłem na mapę, a wzrok padł na okolice Gorca. Nie byłem tam dwadzieścia parę lat....
Polica - kiedy to było !
Okolice Babiej Góry. Zwiedzałem te okolice w gronie znajomych już bardzo dano temu. Teraz z kolegą wybraliśmy się ponownie zobaczyć miejsce, które z przed lat
pamiętam tylko jako las z milionami małych bzykających mieszkańców uporczywie usiłujących towarzyszyć nam w podróży. Pamiętam jeszcze rozległą polanę całą zajętą
przez owce. I jeszcze jedno. Szło się bez wysiłku przez cały czas po równym. Zastanowiłem się chwilę. Ile to lat upłynęło ? Spojrzałem na okolicę i ze zdziwieniem,
trochę niedowierzając moim wyliczeniom, szepnąłem: to jakieś 40 lat. No może nie całe.
Wycieczkę zaczęliśmy od Mosornego Gronia, gdzie w weekendowy dzień można skorzystać z wyciągu. Ze szczytu spojrzałem w kierunku Babiej Góry. Potężny masyw przysłaniający
praktycznie cały horyzont. Gdybym miał lornetkę dojrzał bym na pewno sznurki turystów śpiesznie stąpających granią masywu. Prawie 40 lat temu też deptałem tamte ścieżki...
Moje góry. Coś co ma początek, ma i swój koniec. 
Szlakami Wspomnień